Erdem yunanca "arete" aslında "huy" anlamına gelir ama iyi huylar kastedilir.
Sözlük anlamının ötesinde kişisel gelişimle ulaşılan, kişiyi
olgunlaştıran olumlu karakter özellikleri, nitelik (quality), olumlu
meziyetler...
Osmanlıca'da fazilet diye geçer.
Aristo için en önemli erdem bilgeliktir.
Her türlü erdemin aşırılıklardan uzak durulan optimal ortayı bularak
gerçekleşebilceğine inanır, mesela cesaret gözüdönmüşlükle korkaklık
arasında bir yerlerdedir.
Önemle ele aldığı başlıca erdemler
Bilgelik, doğru muhakeme, aklı başındalık,yiğitlik, cömertlik, ölçülülük ...
"Mutluluk"la eudomonia kavramını kasteder ki, bu daha ziyade kalıcı
bir iç huzur, ruhsal denge halidir.
Aristo ve ondan kökünü alan Erdemci etik öğretilerinde toplumdan
topluma değişen gelir geçer değerlerden ziyade genel geçer, evrensel
boyutta en yüksek erdemler ele alınır.
Bunlar sırf topluma uyum sağlamakla sınırlı değildir, hatta erdemli
olmak uğruna toplumla çelişkiye bile düşülebilir (Örn: Sokratesin
intiharı).
Şahsen ben şu "kâmil insan" modelini beğeniyorum, konuyu özetliyor sanki...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder